W kwietniu 1860 roku w „Kurjerze Warszawskim” ukazało się ogłoszenie o wystawieniu na publiczną licytację dóbr Tatary – folwarku i wsi położonej tuż pod Lublinem. W skład wystawionego majątku wchodziły rozległe grunty dworskie (1390 mórg), z czego część to urodzajna ziemia pszenna, a także łąki i pastwiska. Znacząca część areału była użytkowana zgodnie z zasadami płodozmianu, w systemie dziewięciopolowym.
Na terenie dóbr znajdował się także młyn wodny, postawiony na rzece Bystrzycy, murowane i drewniane zabudowania gospodarcze oraz zakłady: propinacja (czyli prawo do produkcji i sprzedaży alkoholu), cegielnia i wapniarnia. Mieszkało tu 26 chłopów pańszczyźnianych, odrabiających dniówki zgodnie z ówczesnym zwyczajem.
Całość została przeznaczona do sprzedaży w trybie licytacji sądowej, której warunki można było poznać w kancelarii Trybunału Cywilnego Guberni Lubelskiej. Termin przysądzenia majątku wyznaczono na 18 (30) maja 1860 roku.
Ten krótki dokument to dziś cenne źródło do poznania realiów przedpowstaniowej Lubelszczyzny – gospodarki, struktury społecznej oraz wyglądu ówczesnych przedmieść miasta. Tatary, dziś dzielnica Lublina, wówczas były jeszcze wiejskim folwarkiem o wyraźnie rolniczym charakterze.
Źródło:
Kurjer Warszawski. 1860, nr 132 + dod.
Dodaj komentarz