Na początku XX wieku Lublin mógł poszczycić się nie tylko handlem i rzemiosłem, lecz także rozwiniętym przemysłem maszynowym. Jednym z takich zakładów była Fabryka Turbin, Maszyn i Kamieni Młyńskich Kujawski, Milewski i S-ka, mieszcząca się przy ulicy Foksal 17 (1-Maja).
Był to zakład o poważnej skali – zatrudniał około 150 robotników, a jego roczny obrót sięgał sumy 200 tysięcy rubli. Fabryka produkowała nie tylko na potrzeby młynarstwa Królestwa Polskiego, lecz także na eksport do Litwy, Podola, Wołynia, Ukrainy i dalszych prowincji Cesarstwa Rosyjskiego.
Specjalnością fabryki były stoły walcowe, kamienie młyńskie – zarówno naturalne, jak i sztuczne francuskie – oraz turbiny wodne. W ostatnich miesiącach zakład uruchomił nawet budowę nowoczesnych, automatycznych młynów w Miechowie i Abramowicach pod Lublinem.
W katalogu produktów znajdowały się także: koła wodne, żarna, maszyny czyszczące i przesiewające ziarno, transmisje, gazowe silniki spalinowe, a nawet szwajcarskie gazy jedwabne i wagi precyzyjne. Fabryka przyjmowała również zamówienia na ryflowanie i szlifowanie walców, co stanowiło ważną usługę dla młynarzy z całego regionu.
Pod okiem właścicieli – Teofila Kujawskiego i Michała Milewskiego – zakład stał się przedsiębiorstwem o silnej pozycji rynkowej. Kierownictwo dbało nie tylko o nowoczesne technologie, lecz także o renomę wśród klientów, którzy powierzali fabryce zlecenia wymagające najwyższej dokładności.
Źródło: „Tygodnik Ilustrowany”, nr 14, 6 kwietnia 1912 r.
Dodaj komentarz