Lato 1925 roku przyniosło Lublinowi zapowiedź istotnej zmiany. „Głos Lubelski” informował wówczas o planach Towarzystwa Przemysłu Naftowego „Bracia Nobel”, które zamierzało wyposażyć miasto w nowoczesne uliczne stacje benzynowe. Do Lublina przybył wtedy generalny inspektor handlowy firmy, Wincenty Symonowicz, aby przedstawić szczegóły przedsięwzięcia i uzgodnić formalności z władzami miejskimi. W prasie podkreślano, że podobne stacje funkcjonują już w Warszawie, Poznaniu czy Toruniu, a teraz czas, by Lublin dorównał tym miastom. Towarzystwo planowało uruchomienie pięciu punktów zaopatrywania w benzynę, z czego dwa miały rozpocząć działalność w pierwszej kolejności.
Zapowiedzi towarzyszyły zapewnienia o wysokim standardzie technicznym i bezpieczeństwie. Każda stacja miała być wyposażona w hermetyczny podziemny zbiornik oraz pompę osadzoną w eleganckiej kolumnie ustawionej przy chodniku. Dzięki temu obsługa kierowców miała być szybka i wygodna, a sama instalacja całkowicie bezpieczna dzięki zastosowaniu szczelnych rurociągów i specjalnych zabezpieczeń przeciwpożarowych. Nowością były również bloczki abonamentowe, które miały uprawniać kierowców do pobierania paliwa na wszystkich stacjach firmy w Polsce. Wszystko to miało sprawić, że Lublin stanie się miastem nowoczesnym, gotowym sprostać wymaganiom rozwijającego się automobilizmu.
Nie minęły nawet dwa miesiące, a plany zaczęły się materializować. We wrześniu 1925 roku gazeta poinformowała o budowie pierwszej stacji benzynowej w mieście. Wybrano miejsce niezwykle reprezentacyjne – Plac Łokietka, położony w samym sercu Lublina. W sobotę zamontowano tam wielki podziemny żelazny zbiornik, a wkrótce dołączono do niego pompę w formie smukłej kolumny. W ten sposób powstał pierwszy punkt, w którym lubelscy i przyjezdni kierowcy mogli zaopatrywać swoje samochody w paliwo.
Lokalizacja uznana została za szczególnie trafną. Stacja znalazła się w centrum, w widocznym miejscu, ale jednocześnie tak zorganizowanym, by nie utrudniać ruchu ulicznego. W opinii ówczesnej prasy jej obecność była symbolem europeizacji miasta, znakiem, że Lublin zaczyna funkcjonować na miarę wielkich metropolii, gdzie automobil staje się coraz powszechniejszym środkiem transportu.
Jesienią 1925 roku Lublin oficjalnie dołączył więc do grona miast posiadających nowoczesną infrastrukturę dla kierowców. Budowa stacji benzynowej na Placu Łokietka była nie tylko praktycznym udogodnieniem, ale również manifestacją postępu i modernizacji. To właśnie wtedy rozpoczęła się historia miejskich stacji paliw, które w kolejnych dekadach stały się nieodłącznym elementem pejzażu Lublina.
Źródła:
Głos lubelski” z dnia 13.09.1925 r. – dzięki stronie Lublin w dawnej prasie
Dodaj komentarz