Nabożeństwo żałobne za dusze polskich żołnierzy pomordowanych w Katyniu

W 1943 roku kościół oo. Bernardynów w Lublinie wypełnił się po brzegi. Starsi i młodsi, kobiety i mężczyźni, tłumnie przybyli, by uczestniczyć w nabożeństwie żałobnym za dusze polskich oficerów pomordowanych w Katyniu. Wielu z wiernych, nie mogąc dostać się do wnętrza świątyni, modliło się na placu przed kościołem.

Dla rodzin, przyjaciół i znajomych ofiar przygotowano specjalne miejsca. Wśród licznie zgromadzonych znaleźli się przedstawiciele władz miejskich, duchowieństwa oraz środowisk akademickich. Szczególne miejsce zajęła generałowa Smorawińska. Uroczystą Mszę świętą odprawił prałat Kruszyński. Chór parafialny odśpiewał Requiem Hallera.

Kaznodzieja w poruszającym kazaniu przypomniał ofiarę życia, jaką złożyli polscy oficerowie — wierni Ojczyźnie i Bogu do samego końca. W jego słowach brzmiał żal i przestroga: system, który pozbawił życia tysiące niewinnych, wyrósł z bezbożności i nienawiści do wszystkiego, co święte.

Na ambonie ojciec Tomasz Rusinek mówił o wierze, która nawet w obliczu śmierci pozostaje niezłomna. „Ci, którzy zginęli w Katyniu, padli ofiarą nienawiści do wiary i Polski – mówił – lecz ich krew stanie się ziarnem odrodzenia narodowego”.

Po kazaniu zgromadzeni odmówili modlitwę za dusze pomordowanych. W ciszy zabrzmiały słowa: „Panie, daj im wieczny pokój, a światłość wiekuista niechaj im świeci.”

Zebrani wierni, wielu ze łzami w oczach, śpiewali „Boże, coś Polskę”. Nabożeństwo zakończyło się w atmosferze głębokiego wzruszenia i jedności. Dla mieszkańców Lublina była to jedna z najdonioślejszych manifestacji pamięci o ofiarach Katynia.

Publikacja tego tekstu w „Nowym Głosie Lubelskim” miała także wymiar propagandowy. Gazeta ta była wydawana w Lublinie przez niemieckie władze okupacyjne i służyła m.in. do rozpowszechniania informacji o zbrodni katyńskiej w sposób zgodny z interesami III Rzeszy. Jednocześnie artykuł ten oddaje autentyczne emocje Polaków — żal, ból i pragnienie upamiętnienia tysięcy oficerów, którzy zginęli w Katyniu w 1940 roku z rąk NKWD.

Źródło:

Nowy Głos Lubelski, nr 136, 13–14 czerwca 1943