Powstaje nowy Lublin – socjalistyczny ośrodek przemysłowy

Tak w 1951 roku grzmiał tytuł artykułu w Kurierze Szczecińskim. Kolejny propagandowy wytwór. Bo przecież „Każdy nowy gmach, każda ulica, każda fabryka służy w nim [Lublinie] dobru człowieka pracy.” Lecz pomiędzy znanymi frazami rodem ze stalinowskiej jaczejki, wyłania nam się obraz miasta budującego się, odnawiającego się ze zniszczeń wojny.

Najpierw pojawiło się dorąbanie okresowi międzywojennemu jakoby Lublin był wówczas „miastem kilku małych fabryczek, małych walących się domów i wąskich ulic — miastem bez żadnych perspektyw rozwojowych.” Oczywiście to wierutna bzdura, co wielokrotnie udowadniałem na łamach tego portalu, którego treści w dużym wymiarze pochodzą z okresu międzywojennego.

W 1951 roku Kozi Gród przeobrażał się w poważniejszy ośrodek przemysłowy. W niespotykanym dotychczas tempie, z entuzjazmem, wznosili robotnicy Fabrykę Samochodów Ciężarowych. Jeszcze w tym roku miały zjechać pierwsze samochody z taśmy produkcyjnej. Rozwijał się i rozrastał kombinat mięsny oraz jajczarsko-drobiarski. Lubelska Spółdzielnia Spożywców rozpoczęła budowę wielkiej, nowocześnie wyposażonej piekarni mechanicznej, której dobowy wypiek miał wynosić ok. 25 ton pieczywa.

Nowo budująca się fabryka cukierków „Pszczółka” rozpoczęła wtedy próbną produkcję. Już za dwa lata zacznie wypuszczać słynne kukułki. Roczna produkcja tej fabryki miała być wyższa od dotychczasowej produkcji fabryki cukierków „Fucha” w Warszawie.

Rozbudowywała się również przetwórnia surówek i win owocowych. W przyszłości powstaną tu pierwsze w kraju zakłady produkcji liofilizowanego („lasowanego”) owocu płynnego, zaś produkcja win wzrośnie kilkakrotnie.

Stan prac

Po drugiej stronie miasta wyrastało miasteczko uniwersyteckie, którego budynki, rozłożone na obszarze 50 ha, posiadać mają kubaturę 250 tys. m³. Powstaje olbrzymie, czternastotysięczne osiedle robotnicze Lublin -Tatary. Przewidziana jest także budowa dwóch innych robotniczych dzielnic mieszkaniowych — Bronowic i Lublina Zachodniego. Powstaje gmach Akademii Lekarskiej i szpital kliniczny obliczony na 2000 łóżek. Odbudowuje się ratusz, oddano już do użytku pierwszą część reprezentacyjnego stadionu sportowego.

Źródło:

Kurier Szczeciński. R.7, 1951 nr 247 wyd.A