W południowo-zachodniej części Lublina znajduje się dzielnica Wrotków, dawna, średniowieczna wieś królewska, ponad sto lat temu nazywana Żabią Wólką.

Wieżę Trynitarską i Rynek łączy uliczka, która ma niezwykłego patrona.

Słowo „hejnał” pochodzi z języka węgierskiego i oznacza „jutrzenkę” lub „poranek”.

Ulica Zielona miała w przeszłości wiele nazw.

Sławin był w XIII wieku osadą rycerską, należącą do protoplastów rodu Firlejów – Ostasza i Dzierżka z Bejsc herbu Lewart.

Tak nazywano majątek ziemski znajdujący się zaraz za ul. Lubartowską.

28 maja 1728 roku sprowadzeni do Lublina Trynitarze otrzymali od biskupa krakowskiego Konstantego Felicjana Szaniawskiego pozwolenie na urządzenie kaplicy prywatnej, do czasu gdy nie będą mieli własnego kościoła.

Plac Litewski, zwany kiedyś Placem Musztry ma niesamowitą przeszłość.

Nieopodal pl. Litewskiego stoi niepozorny, narożny budynek.

Z dzisiejszą dzielnicą Tatary związana jest niezwykła legenda.

Istnieje w naszym mieście taka uliczka, troszkę na uboczu od głównych traktów komunikacyjnych.

Miasto nasze przez wieki ulegało wielu przemianom.

Na miejscu dzisiejszego Placu Zamkowego znajdowała się główna ulica żydowskiego Lublina.

Położone jest na zachód od osiedla Juliusza Słowackiego na terenie należącym do Lubelskiej Spółdzielni Mieszkaniowej.

Historia tego miejsca rozpoczyna się w roku 1582, kiedy do Lublina przybyli jezuici.

Na miejscu klasycystycznego gmachu, stojącego przy pl. Łokietka, stał niegdyś murowany kościół.

Budynek obecnego Trybunału Koronnego znajdujący się przy ulicy Rynek 1, pełnił wiele funkcji na przestrzeni lat.

Dawniej były to grunty dominikańskie, które od początku XIX wieku stały się publicznym wysypiskiem śmieci.

W południowej stronie Rynku, pod numerem 12 stoi dom z pięknymi, późnorenesansowymi ozdobami okiennymi.

Przy ulicy Bernardyńskiej, od lat stoi wyróżniający się budynek dzisiejszego Zespołu Szkół Ekonomicznych im. A i J. Vetterów.