Nie jest tajemnicą, że wiele obiektów pochodzących rodem z PRLu w naszym mieście budowanych było rękami młodych ludzi w ramach tzw. „dobrowolnych czynów społecznych”.

Spółdzielczość mieszkaniowa w Lublinie rozwijała się dopiero po I wojnie światowej.

Lublin posiadał wodociąg od 1899 roku. Wcześniej mieszkańcy miasta czerpali wodę ze studzien, których w szczytowym momencie było 90.

W końcu XIX wieku duży procent lubelskich fabryk był w posiadaniu ludności pochodzenia żydowskiego.

Od późnego średniowiecza na lubelskich ulicach rozwijał się handel przeróżnymi artykułami.

Po zakończeniu działań wojennych, stan budynków Miejskich Wodociągów i Kanalizacji nie uległ większemu zniszczeniu.

W październiku 1944 roku, po 5 letniej przerwie wywołanej okupacją niemiecką lubelska cukrownia rozpoczynała kampanię cukrowniczą.

Już w latach poprzedzających wybuch pierwszej wojny światowej wyraźnie zaznaczył się rozwój przestrzenny i urbanistyczny Lublina.

W pierwszych latach XX wieku podczas robót ziemnych w Lublinie, zaczęto odkrywać jego podziemne tajemnice.

Nieopodal naszego Koziego Grodu znajduje się Świdnik – miasto założone w 1954 roku.

Nieopodal pl. Litewskiego stoi niepozorny, narożny budynek.

Pewnego majowego bądź czerwcowego dnia roku 1908, nad ranem zarządzający Lubelską siecią telefoniczną połączył się za pomocą telegraficznych przewodników żelaznych.

„Nareszcie własne podwórko” – tak zaczynał się artykuł w jednym z numerów Kuriera Lubelskiego z 1957 roku.

Całkiem niedawno naszym oczom ukazała się niezwykła fotografia, którą udostępnił na jednym z portali społecznościowych p. Waldemar Wawerek.

Błonia znajdujące się pod Zamkiem są od wieków częścią Lublina.

W 1967 roku władze miejskie zainicjowały konkurs zamknięty na projekt koncepcyjny centrum miasta, jak i również projekt realizacyjny fragmentu centrum między ulicami Krakowskie Przedmieście, Chopina, Okopową i Hempla.

Spacerując niedawno z moim znajomym po Lublinie w pewien deszczowy dzień, przeszliśmy się, pogrążeni w rozmowie, w stronę ulicy Zamojskiej.

6 listopada 1896 roku władze miejskie w osobie prezydenta Klimenta Hryniewicza, podpisały kontrakt z inż. Adolfem Weisblatem na budowę i eksploatację wodociągów.

Niegdyś przy ul. Wrońskiej znajdowały się niezwykłe zakłady, produkujące samoloty i karoserie samochodowe znane w całej Polsce.

Fabryka maszyn rolniczych pod firmą M. Wolski i S-ka założoną została w 1874 roku.