Od późnego średniowiecza na lubelskich ulicach rozwijał się handel przeróżnymi artykułami.

Po zakończeniu działań wojennych, stan budynków Miejskich Wodociągów i Kanalizacji nie uległ większemu zniszczeniu.

W październiku 1944 roku, po 5 letniej przerwie wywołanej okupacją niemiecką lubelska cukrownia rozpoczynała kampanię cukrowniczą.

Już w latach poprzedzających wybuch pierwszej wojny światowej wyraźnie zaznaczył się rozwój przestrzenny i urbanistyczny Lublina.

W pierwszych latach XX wieku podczas robót ziemnych w Lublinie, zaczęto odkrywać jego podziemne tajemnice.

Nieopodal naszego Koziego Grodu znajduje się Świdnik – miasto założone w 1954 roku.

Nieopodal pl. Litewskiego stoi niepozorny, narożny budynek.

Pewnego majowego bądź czerwcowego dnia roku 1908, nad ranem zarządzający Lubelską siecią telefoniczną połączył się za pomocą telegraficznych przewodników żelaznych.

„Nareszcie własne podwórko” – tak zaczynał się artykuł w jednym z numerów Kuriera Lubelskiego z 1957 roku.

Całkiem niedawno naszym oczom ukazała się niezwykła fotografia, którą udostępnił na jednym z portali społecznościowych p. Waldemar Wawerek.

Błonia znajdujące się pod Zamkiem są od wieków częścią Lublina.

W 1967 roku władze miejskie zainicjowały konkurs zamknięty na projekt koncepcyjny centrum miasta, jak i również projekt realizacyjny fragmentu centrum między ulicami Krakowskie Przedmieście, Chopina, Okopową i Hempla.

Spacerując niedawno z moim znajomym po Lublinie w pewien deszczowy dzień, przeszliśmy się, pogrążeni w rozmowie, w stronę ulicy Zamojskiej.

6 listopada 1896 roku władze miejskie w osobie prezydenta Klimenta Hryniewicza, podpisały kontrakt z inż. Adolfem Weisblatem na budowę i eksploatację wodociągów.

Niegdyś przy ul. Wrońskiej znajdowały się niezwykłe zakłady, produkujące samoloty i karoserie samochodowe znane w całej Polsce.

Fabryka maszyn rolniczych pod firmą M. Wolski i S-ka założoną została w 1874 roku.

Od końca drugiego światowego konfliktu zbrojnego podjęto trud odbudowy zniszczeń. W tym celu na posiedzeniu MRN powołano Komitet Odbudowy i Rozbudowy Lublina.

Początkowo miał być ukończony w ciągu 6 miesięcy, jednakże jego budowa przedłużyła się o następne pół roku.

Już od zarania dziejów mieszkańcy naszego miasta łączyli się w organizacje, skupiające w sobie ludzi jednego zawodu (tzw. cechy).

W 1954 roku nadal dokonywała się modernizacja Starego Miasta.