Twój koszyk jest obecnie pusty!
Gwara Lubelska
bębnarczyk
bednarczyk, , I, 307; bębnarz, Hof 39.
dopir’
dopiero, , p.17.
giec, giec, giec
odgłos, wydawany przy bieganiu
jajdrz
chodzący po śmigusie i zbierający za to jaja
korniak
pieniek, pniak
odraz
odrazu, razem
się do siebte
poznawać się
śwituch
zwitek, kłęb zwinięty (s+wit+uch): „wije siano po śwituchu”
sykotać
mazurzyć, „mówić z mazowiecka”; por. KK1. II, str. 66, nr. 210, 89: sakatać.
wyfldzyć się
stracić: „wyflażył się do imienia” (por.6: do imentu)
z przyciska grać
grać, silniej
zbarać sie
wzbraniać się, wymawiać się; por.I, 55, II, 833 iI, 64: bróć się i III, 364: brac se, ros. бороться.
źriibak
źrebak
W tym miesiącu wspierają Nas:
- Usługi programistyczne i graficzne, Biuro REKLAMA
Wyrażenia owe zostały zebrane i opisane głównie z artykułu pt. „Przyczynki do nowego słownika języka polskiego” autorstwa Rafała Lubicza, znajdującego się w „Pracach Filologicznych” T. IV, z. 1. z 1892 roku. Praca ta zawierała zbiór prowincjonalizmów z Kujaw, Kaliskiego, Kieleckiego, Lubelskiego, Podlasia i Łomżyńskiego. Wypisano słowa odnoszące się do gwary lubelskiej, odnoszącej się nawet do dzielnic miast i innych miejscowości naszego powiatu.
Drugą publikacją z Lublina jest „Gwara uczniowska w Lublinie” autorstwa Franciszka Gucwy. Materiał został zebrany w kilku szkołach męskich w latach 1935 – 1937.
