9323548 — kopia
Pałac Pawęczkowskiego, fot. XIX/XX w.

28 maja 1728 roku sprowadzeni do Lublina Trynitarze otrzymali od biskupa krakowskiego Konstantego Felicjana Szaniawskiego pozwolenie na urządzenie kaplicy prywatnej, do czasu gdy nie będą mieli własnego kościoła. Zakon OO. Trynitarzy został sprowadzony do Lublina przez Jerzego hr. na Wiśniczu i Jarosławiu, księcia Lubomirskiego hetmana i oboźnego koronnego.

Budowa kościoła szła dość mozolnie, dlatego w 1731 roku Mikołaj z Grodkowa, herbu Dębno Łoś, kasztelan lwowski założył dla nich kościół i klasztor i wzniósł gmach istniejący dziś przy ul. Rybnej 10. Jak podaje w swoim przewodniku po Lublinie Maria Ronikierowa, kościół był prawie gotowy. Brakowało jedynie otynkowania i wewnętrznego wykończenia, lecz niestety na to zabrakło funduszy.

Po śmierci fundatora, jego ciało Trynitarze pochowali w podziemiach klasztoru w cynowej trumnie. Tam urządzona była kaplica, w której msze odprawiano do ok. 1780 roku. W 1771 roku ks. Jan Józef Lenczewski, bp abderytański wydał erekcję na Bractwo Jezusa Nazaretańskiego przy kościele OO. Trynitarzy. Po zniesieniu w 1773 roku zakonu Jezuitów, Trynitarze zajęli gmachy pojezuickie przy ul. Królewskiej (przy Korcach – dzisiejsza Katedra). Przenieśli tam też ciało swojego fundatora. Od tej pory kościół przy Rybnej 10, drogą licytacji stał się własnością Jana Pawęczkowskiego. Nowy właściciel przebudował gmach na dom mieszkalny. W 1865 roku nowym nabywcą był Gerszon Rosenblatt, a na początku XX wieku właścicielem jej był Edward Poraziński.

9323548
Pałac Pawęczkowskiego, fot. XIX/XX w.

Źródło:

M. Ronikierowa, Ilustrowany przewodnik po Lublinie, Lublin 1901 [www.polona.pl – dostęp sierpień 2015]

 

historyk, miłośnik historii Lublina. web-developer